<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><xml><records><record><source-app name="Biblio" version="7.x">Drupal-Biblio</source-app><ref-type>6</ref-type><contributors><authors><author><style face="normal" font="default" size="100%">Κούμας, Μανόλης</style></author></authors></contributors><titles><title><style face="normal" font="default" size="100%">Η Ελλάδα και το μεσανατολικό ζήτημα 1945-1981</style></title></titles><dates><year><style  face="normal" font="default" size="100%">2026</style></year></dates><urls><web-urls><url><style face="normal" font="default" size="100%">https://www.epbooks.gr/shop/biblia-gia-enilikes/istoria-martyries/istoria/i-ellada-kai-to-mesanatoliko-zitima-1945-1981/</style></url></web-urls></urls><publisher><style face="normal" font="default" size="100%">Εκδόσεις Παπαδόπουλος</style></publisher><pub-location><style face="normal" font="default" size="100%">Αθήνα</style></pub-location><language><style face="normal" font="default" size="100%">eng</style></language><abstract><style face="normal" font="default" size="100%">&lt;p&gt;Στα τέλη του 1947, και ενώ ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη,&amp;nbsp;η Ελλάδα υπήρξε η μοναδική χώρα του δυτικού κόσμου που ψήφισε στον ΟΗΕ κατά&amp;nbsp;της δημιουργίας ενός εβραϊκού κράτους στην περιοχή της Παλαιστίνης. Τις επόμενες&amp;nbsp;τέσσερις δεκαετίες, έως και την de jure αναγνώριση του Ισραήλ από την κυβέρνηση&amp;nbsp;του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1990, οι ελληνοϊσραηλινές σχέσεις διήλθαν περίοδο&amp;nbsp;παρατεταμένης κρίσης. Το ίδιο διάστημα, εκ διαμέτρου αντίστροφα εξελίχθηκαν οι σχέσεις της Ελλάδας με τα αραβικά κράτη, καθώς η Αθήνα πραγματοποιούσε εντυπωσιακά&amp;nbsp;«ανοίγματα» στον αραβικό κόσμο.&lt;br&gt;Σκοπός του παρόντος βιβλίου είναι να προσφέρει μια γενική επισκόπηση της ελληνικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή από τα τέλη του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου έως τις&amp;nbsp;αρχές της δεκαετίας του 1980 και να αναδειχθούν οι παράγοντες που «ωθούσαν» την&amp;nbsp;ελληνική διπλωματία να υιοθετεί φιλοαραβική στάση: η ανάγκη προστασίας του Αιγυπτιώτη ελληνισμού και των Ελληνορθόδοξων Πατριαρχείων Ιεροσολύμων, Αντιοχείας&amp;nbsp;και Αλεξανδρείας· η προσπάθεια εξασφάλισης της υποστήριξης των αραβικών κρατών&amp;nbsp;στον ΟΗΕ ιδίως στο κυπριακό ζήτημα· η πρόσληψη της θέσης του Ισραήλ στο διεθνές&amp;nbsp;σύστημα· η αίσθηση ότι η στρατηγική σημασία της Ελλάδας θα ενισχυόταν εάν έπαιζε&amp;nbsp;τον ρόλο «προγεφυρώματος» ανάμεσα στον δυτικό κόσμο και τους Άραβες· και η&amp;nbsp;προώθηση των ελληνικών οικονομικών συμφερόντων στη Μέση Ανατολή.&lt;/p&gt;</style></abstract></record></records></xml>