Το κεφάλαιο εξετάζει τη θεραπευτική σχέση ως βασικό παράγοντα αποτελεσματικότητας της ψυχοθεραπείας, ανεξάρτητα από τη συγκεκριμένη θεραπευτική προσέγγιση. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη θεραπευτική συμμαχία, την ενσυναίσθηση, την αποδοχή του θεραπευόμενου και τη συστηματική ανατροφοδότηση. Παρουσιάζεται επίσης η σημασία της προσαρμογής της σχέσης και της θεραπευτικής μεθόδου στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του θεραπευόμενου, υποστηρίζοντας την παράλληλη αξιοποίηση τεκμηριωμένων θεραπειών και «τεκμηριωμένων σχέσεων».