Η εργασία παρουσιάζει την ψυχοθεραπεία μιας 15χρονης εφήβου μετά από σοβαρή απόπειρα αυτοκτονίας, προσεγγίζοντας την αυτοκτονικότητα ως αναπτυξιακή, σχεσιακή και συμβολική κρίση. Μέσα από τη σταθερή θεραπευτική σχέση, η έφηβη άρχισε σταδιακά να επανακτά την ικανότητα συμβολοποίησης, να αντέχει το συναίσθημα και να εκφράζει λεκτικά αυτοκτονικές σκέψεις που προηγουμένως εκδραματίζονταν ή παρέμεναν αποσυνδεδεμένες. Τονίζεται ο ρόλος της θεραπευτικής εμπερίεξης και της διατήρησης του νοήματος παράλληλα με τη διαχείριση του κινδύνου.