Abstract:

«Αλίμονο! Κακότυχη χώρα! Πέντε χρόνια αργότερα, ήταν η μοίρα σου να πέσεις κάτω από το βάρβαρο χαντζάρι (γιαταγάνι) του Τούρκου, ενώ οι Ευρωπαϊκές Δυνάμεις παρακολουθούσαν ασυγκίνητες. Παγερά θυσιάστηκες στο θέμα της πολιτικής ισορροπίας […] Από την γη αυτή, που ποτίσθηκε με το αίμα των παιδιών της, η Χίος προμηθεύει λιβάνια για τους ναούς των κατακτητών της, οι οποίοι, μέσα στην άγρια οργή τους, αφάνισαν τα θύματά τους χωρίς σεβασμό, όσον αφορά στο φύλο και την ηλικία», γράφει η Πριγκίπισσα Celine, η υιοθετημένη κόρη της Βασίλισσας Καρολίνας, όταν επέστρεψε στη Χίο το 1823 και συγκλονίστηκε από τις επιπτώσεις της Μεγάλης Σφαγής (μτφρ. Ειρ. Καμπερίδου).